Over Laser Inc

Het verhaal achter een van onze laserspecialisten:

Als rebelse puber heb ik een handvol tatoeages laten plaatsen. Zo had ik een dikke zwarte tribal op mijn enkel. Verschrikkelijk waren ze eigenlijk, stuk voor stuk. Ondoordacht en niets zeggende storende plaatjes op mijn lichaam, maar ja ik liet ze plaatsen tussen mijn 14e en 16e jaar…. O, die vind ik echt nog wel mooi als ik 30 ben, dacht ik…

Toen ik mijn dochter kreeg veranderde mijn leven. Ik veranderde. Mijn gedachten veranderden. Mijn mening veranderde. Mijn lichaam veranderde. 
Maar de tatoeages bleven. 

De plaatjes van de rebelse periode tekenden mijn lichaam voor altijd. Ik schaamde me verschrikkelijk. Met mijn dochter zwemmen was bijna onmogelijk. Die afschuwelijke plaatjes pasten totaal niet meer bij mij. Het zei iets over mij wat ik helemaal niet was. Ik kon me er helemaal niet meer mee identificeren. Ik wilde maar 1 ding.  Er zo snel mogelijk van af. Maar hoe?? Ik was niet op de hoogte hoe je ze weg kon halen. Destijds waren er niet veel mogelijkheden om ze te verwijderen. 

Ik ging op onderzoek uit en kwam terecht in het Jan van Gooien Kliniek voor plastische chirurgie te Amsterdam. Daar kreeg ik mijn eerste laserbehandeling. Het roosje op mijn borst ging als eerste. Ik moest 150 gulden betalen per behandeling en zou waarschijnlijk 10 tot 12 behandelingen nodig hebben. Het deed geen pijn en een behandeling was één tot twee minuten klaar. De dagen erna was het een pijnlijke plek maar na een poosje was er al duidelijk verschil te zien. Ik heb totaal 7 behandelingen gehad en de tatoeage was helemaal weg. Zonder litteken. Mijn fascinatie was gewekt. Wel verloor ik wat pigment, wat nog steeds zichtbaar is als ik bruin word. Dat is ook volledig aan mijzelf te wijten. Ik heb mij niet gehouden aan de voorgeschreven adviezen.

Hierna heb ik nog andere tatoeages laten verwijderen. Omdat de laserbehandelingen vrij kostbaar waren en het traject lang, ben ik op zoek gegaan naar andere mogelijkheden.

Op een dag kwam ik op een site waar gesproken werd over Rejuvi. 

Rejuvi was net een maand in Nederland en er was nog niet zoveel over bekend. Het was een soort biologisch moddertje dat in de tatoeage werd getatoeëerd met een echt tatoeagemachine. De Rejuvi (het moddertje) zou de inkt uit de huid absorberen en opdrogen als een korst. Dit zou in een natuurlijk proces van de huid afvallen na een week of drie. 

Op de site stond de mail van iemand die op een beurs als demonstratiepersoon had gefungeerd. Ik stuurde haar een email waarin ik haar vroeg wat ze van de Rejuvi vond en of het haar had gebracht wat zij ervan verwachtte. Ik wilde op dat moment graag van de grote lelijke tribal op mijn enkel af en overwoog de Rejuvi te proberen. 

Ik kreeg van deze dame vrij snel antwoord dat de behandeling pas 3 weken geleden uitgevoerd was en dat de korst er nog op zat. Wel zei ze dat de korst zwart was geworden. De inkt was er dus ingetrokken, dacht ik. Verder was er geen informatie verkrijgbaar over Rejuvi. 

Ik maakte een afspraak bij een schoonheidsalon in Zandvoort. De Rejuvi werd in de tatoeage op mijn enkel getatoeëerd. Het zag er echt uit als een moddertje en het deed verschrikkelijk veel pijn. Veel meer pijn dan het zetten van de tatoeage. De dagen erna was mijn enkel rondom opgezwollen. 

De Rejuvi mocht niet nat worden. Ik moest douchen met mijn voet/enkel in een plastic tas. Na 2 dagen was de Rejuvi zwart gekleurd en was het hard geworden. Als een korst. 
Ik dacht mooi, dat gaat goed. Ik hield het droog, geen sauna, geen sport, geen bad,…

Vier weken na de behandeling zat de korst er nog steeds. Geen verschil. Geen verandering. Vijf weken na de behandeling begon ik me serieus zorgen te maken. Ik nam contact op met de schoonheidspecialiste. Ze adviseerde mij het droog te houden en verzekerde me dat het er vanzelf af zou vallen. Ik was er niet echt gelukkig mee maar had geen andere keus dan naar haar te luisteren. Zes weken na de behandeling begonnen de randen van de behandelde plek op te zwellen en rood te worden. Het jeukte en irriteerde verschrikkelijk. Ik bleef ervan af want ik wilde geen littekens van het krabben. 

Het begon echter te ontsteken. Ik ging ermee naar de huisarts. Die had nog nooit in zijn leven zoiets gezien en wist niet wat hij ermee aan moest. Hij adviseerde mij de ontstoken randjes te deppen met alcohol en het steriel te houden. 

Dat hielp enigszins. Al met al heeft het hele traject ruim 6 maanden geduurd. 
De korst viel er geleidelijk af, in stukjes. Het allerlaatste stuk moest ik zelf verwijderen met een pincet en schaartje. Dat was echt een drama... ik viel bijna flauw.
Drama, drama… huilen. Een groot litteken, een gat met bulten, rood met zwarte vlekken inkt ertussendoor. Nu drie jaar later komen er nog steeds schilfertjes op het litteken.
De rode kleur is inmiddels iets weggetrokken. De bulten zijn verzacht. De inkt is al een keer behandeld met de laser. En nog steeds ziet het er eng uit. 
Ik kon me niet voorstellen dat dit zomaar “kon” in Nederland. Ja dus.. 
Geen regels omtrent het verwijderen van tatoeages. Alles op eigen risico.

Mijn pad is vanaf dat moment bepaald. Ik moest mensen helpen veilig van de tatoeage af te komen.  Ik heb mij gespecialiseerd in huid- en lasertechnologie. 
Ik sta u graag te woord in de kliniek.